Roma, non basta una vita! Daverro!

Maart, 2004.

“Stracciatella e moka per favore”, zeg ik, terwijl ik mezelf gelukkig prijs dat mijn lievelingssmaken voor een ijsje zo goed als hetzelfde klinken in het Italiaans als in het Nederlands. Helaas lukt het me niet om uit te leggen dat ik liever geen hoorntje wil, maar een potje. Achter mij staat er een horde toeristen die willen dat ik opschiet.

De vrouw achter de toonbank lijkt een echte Italiaanse mamma. Jeweetwel, een kleine maar toch grote dame met de handen op de heupen. Zo ééntje dat er streng uit ziet, maar een groot hart heeft. Ze kijkt me niet begrijpend aan. Ik krijg een gigantisch hoorntje met twee ijsbollen zo groot als tennisballen. “Grazie”, zeg ik in mijn beste Italiaans en plots regent er een kleurrijke hagelslag over mijn ijsje heen.

Romeins restaurant in het Trastevere (Piazza Santa Maria) - Gastronomia - Bar Gelateria - Waarom Italiaans leren in Rome?
Restaurant met gelateria op Piazza Santa Maria, Trastevere

Ik ga de crèmerie buiten en wring me in allerlei bochten om mijn ijsje overeind te houden. Snel lik ik het smeltende ijs van het hoorntje. Buiten is er een hoop kabaal te horen. Ik weet niet wat luider is, het gekletter van het water of mijn klasgenootjes die roepen dat ik me moet haasten: “Kom, Davina! We willen samen een foto voor de Trevi Fontein!

Fontana di Trevi - Waarom Italiaans leren in Rome?
Fontana di Trevi

Ik ben zestien jaar en op schoolreis met mijn klas Latijn. Ik geniet met volle teugen van het nieuwe RomeMijn leraar Latijn vertelt met passie over het oude Rome. Het is alsof hij ons een speciale bril voorhoudt: plots zie ik Rome door zijn ogen.

Wanneer ik op het Forum Romanum rondloop ben ik verbaasd over de vele oude tempels die er nog te vinden zijn. “Een hoop bricaillon”, zou mijn stiefvader zeggen. Ik zie echter meer. Triomfbogen en zuilen weer heropgebouwd, alsof het nooit anders geweest is. Ik laat mijn vingers over de stenen glijden en voel bijna het bruisende leven dat hier eens moet geweest zijn.

Forum Romanum - Waarom Italiaans leren in Rome?
Forum Romanum

Zelfs al zijn we op schoolreis, toch zijn er momenten dat we op gepaste wijze de Italiaanse leuze “Dolce far niente” (‘Het zalige nietsdoen’) kunnen uitoefenen. We flaneren door de Via dei condetti waar we aan windowshopping doen. Een zonnebril van Dolce & Gabanna, een horloge van Gucci, de nieuwste handtas van Prada, de laatste collectie van Cavalli, … In onze dromen kochten we het allemaal.

De Tiber in Rome - Waarom Italiaans leren in Rome?
De Tiber in Rome

Zestienjarige meisjes die door de Romeinse straten flaneren met zomerse jurkjes en lange haren die in een lentebries omhoog zwiepen. Het duurt niet lang of er verschijnen enkele jonge Italiaanse macho’s ten tonele. De jongens bekijken me schaamteloos van top tot teen.

Wanneer ze me voorbijlopen roepen ze me nog na:“Ciaoooooo Beeeeeeella!” Mijn wangen kleuren rood en ik loop stevig door. Wanneer ik stiekem nog eens achterom kijk zie ik enkele jongens die uit de catalogus van Armani lijken weggelopen te zijn. Witte hemdjes, donkere grote zonnebrillen en linnen gekleurde broeken. Ze wuiven naar me en lachen hun tanden bloot.

Beeld op Piazza Navona - Waarom Italiaans leren in Rome?
Beeld op Piazza Navona

Communicatieproblemen

Zeven jaar later trek ik in 2011 nog eens naar Rome. Een leuke gladiator gaat met mij op de foto voor het Colosseum. Hij vraagt in gebroken Engels of ik dezelfde avond niet bij hem wil langskomen, hij stelt zelfs voor om te koken. Het gebroken Engels, handen en voeten, … Helaas kom ik niet veel verder dan een verontschuldigende blik en loop ik verder richting het Forum Romanum, met achter mij weer eens een teleurgestelde Italiaan.

Mijn stoere gladiator en ik voor het Colosseum - Waarom Italiaans leren in Rome?
Mijn stoere gladiator en ik voor het Colosseum

“Roma, non basta una vita!”

“Roma, non basta una vita! Daverro!” (“Rome, aan één leven heb je niet genoeg! Echt!”) is een zin dat niet zomaar wordt gezegd. Ik bevond me reeds twee maal in Rome en nog kan ik er niet genoeg van krijgen! Ik droom er al een tijdje van om terug te keren. Mocht ik dan ook nog eens een mondje Italiaans kunnen spreken, dan zou het nóg leuker zijn!

La Dolce Vita

Wie weet had mijn leven er erg anders uit gezien als ik toen één van die jongens had kunnen aanspreken. Misschien had ik zoals Sylvia in La Dolce Vita kunnen dansen in de Trevi Fontein met één of andere knappe Italiaan?

Italiaans, de mooiste taal van de wereld

Vroeger had ik weinig interesse in het Italiaans, daar het me niet praktisch leek. Je kan het maar in een handjevol landen spreken, dus wat ben je er mee? Wel, vergeleken met het Latijn is het al op z’n minst een levende taal. Het wordt wel degelijk érgens gesproken.

Het Italiaans klinkt ook zoveel mooier dan het Nederlands. Alsof je steeds loopt te zingen wanneer je Italiaans spreekt. Ik hou ervan hoe de Italiaanse klanken over mijn tong rollen. Zeg nu zelf, klinkt “Ti amo” niet tien malen romantischer dan “Ik hou van jou” ? Ik mag mijn man dan al aan de haak geslaan hebben, ik zou zo wegzwijmelen mocht hij me in het Italiaans aanspreken.

Italiaans, het klinkt als muziek in de oren!

Italiaans is bovendien al eeuwenlang dé taal van de muziek. Het is één van de eerste talen waarbij zang en dus tekst, op de voorgrond werd geplaatst. Vandaag de dag zijn er nog steeds Italiaanse hits te horen, alleen jammer dat ik er weinig van begrijp. Tenslotte kan je muziek nog beter voelen wanneer je de tekst volledig kan vatten. Het zou op zijn minst al fijner zijn om geen mama appelsap-versie meer te horen wanneer ik naar Ramazotti’s ‘Se bastasse una canzone’ luister. Dankzij mijn vader hoor ik steeds de West-Vlaamse uitspraak “Wil nie kakken voe de twidde kè” (Ik wil niet naar het toilet voor de tweede keer. – Te horen rond 1:50)

Italiaans leren?

Er zijn heel wat talen die ik nog graag zou willen leren. Nu ik vlakbij New York ben, word ik vaak geconfronteerd met het Spaans  als heersende tweede taal. Daarnaast zou ik niets liever doen dan mijn favoriete boeken in de originele taal kunnen lezen: het Zweeds. 

Als ik echter de kans krijg om nog een taal te leren, gewoon voor de taal zelf? Dan is dat sowieso het Italiaans! Dé manier om een taal te leren? Dat doe je het best door naar een plek te gaan waar de taal gesproken wordt. Daar Italianen bijna alleen maar Italiaans spreken, ben ik er bovendien vrij zeker van dat ik het Italiaans snel zou oppikken!

Fontein in de tuinen van de Villa Borghese, Rome - Waarom Italiaans leren in Rome?
Eén van de vele fonteinen in de tuinen van Villa Borghese, Rome

Waar? Wel, ik mag dan al twee keer in Rome geweest zijn, het mag duidelijk wezen dat Rome voor mij een no-brainer is. Bij mijn tweede bezoek was ik reeds verbaasd over de vele archeologische sites die erbij gekomen zijn, dus ik ben er zeker van dat er nog heel wat te ontdekken valt in Rome. Het is bovendien alweer zes jaar geleden! Tempus fugit…

Ja, dat zou pas een genot zijn: nog eens in Rome rondkuieren en meer kunnen zeggen dan spaghetti, pizza, gelato, grazie en …

Ciao!

 

 

Waarom boodschappen doen in Amerika geen lachertje is…

retro groceries picture: ordering a pizza because you are to tired of buying all those groceriesBoodschappen doen is sowieso al niet ieders favoriet, of wel? Ik kan alvast 10 andere dingen bedenken dat ik liever zou doen dan inkopen doen. Vandaar ook dat ik het meestal zo lang mogelijk uitstel. Eén keer per week is mijn doel (al moet er af en toe wel eens een extra mini-boodschapmoment ingelast worden.)

Helaas is het nu eenmaal iets dat je niet kan vermijden tenzij je natuurlijk alle dagen uit eten gaat of eten laat leveren. Maar hey, dat past dan weer niet in het budget van onze portemonnee. Bovendien kook ik met plezier!

Amerikaanse luiheid

Mijn luie-uitstelgedrag-kant wordt hier goed gevoed door de magische uren van mijn lokale supermarkt. Om de hoek hebben we een supermarkt dat het best te vergelijken valt met een grote Carrefour in België. De openingsuren zijn dagelijks van 7u ’s morgens tot 24u ’s nachts. De winkel heeft geen sluitingsdagen. Zelfs op een feestdag is deze open maar met ‘speciale’ uren.

Ik weet nog hoe ik in België vaak het probleem had dat ik mijn boodschappen steeds maar uitstelde en uitstelde waardoor ik mezelf uiteindelijk op zondagochtend – veel te vroeg naar mijn zin – uit bed moest slepen om alsnog naar de winkel te trekken opdat er de volgende week fatsoenlijk eten op tafel zou verschijnen.

Hier heb ik dat probleem niet meer. Tegen dat ik eindelijk tijd/zin heb om naar de supermarkt te gaan is deze namelijk nog steeds open. Wees gerust, ik ben nog niet zoooo lui dat ik de Amerikanen volg in een andere gewoonte: namelijk in pyjama mijn inkopen doen. Jep, ik maak jullie geen blazen wijs, ik heb het al gezien! Trouwens, nog een voordeel van deze uren? Het voelt nooit echt superdruk. Zelfs op zaterdag is het goed te doen!

pajamas-grocery-shopping-at-walmart
*Walmart is een supermarktketen in de US*

De zoektocht & winkelkarren

Wie al eens heeft moeten verhuizen naar een andere regio die weet het wel: boodschappen doen in een andere supermarkt dan je gewoon bent is de hel! Je moet opnieuw zoeken waar alles staat, want hoewel de meeste ketens er op het eerste zicht hetzelfde uitzien hebben ze toch een andere layout of vind je de aluminiumfolie de ene keer ergens tussen het eten en de andere keer bij de huishoudproducten.

love-is-helping-her-with-grocery-shoppingZo zochten ’t ventje en ik vorige week wel bijna een uur naar room. Gewone kookroom, niet meer, niet minder. We vonden algauw whipped cream (= crème fraiche), sour cream (= zure room), honderden soorten coffee creamer (= koffiemelk), cream cheese (= smeerkaas). Van al deze dingen waren er talloze varianten: light, extra light, extra whipped en extra creamy. Extra creamy whipped cream is géén uitzondering. Daar ben je dan, met 2 man op zoek naar wat room. Ik werd er een beetje wanhopig van. Misschien vertalen ze de room die ik wil niet als ‘cream’? Misschien zetten ze het hier niet in de koeling? We keken zelfs nog eens online via onze gsm de vertaling na, zo erg was het!

Verstopt tussen de ‘melkalternatieven’ zoals sojamelk, amandelmelk en lactosevrije melk (ja het bestaat) en de talloze coffee creamers vonden we uiteindelijk een paar brikjes met simpelweg ‘cream’. Iets waarvan we bij ons dan wel weer meer opties lijken te hebben. Bizar. Achteraf gezien stond de room op een vrij logische plaats. Het vervelende is dat onze supermarkt verschillende hoeken in de winkel heeft waar je dingen van dezelfde categorie kan vinden. En zo gaat het dus bijna ELKE keer als we hier iets willen kopen. Alsof dat nog niet genoeg is heb je nog andere typische supermarktproblemen waardoor ’t eeuwig lijkt te duren voor je er buiten bent.

600-shopping-carts-in-the-grocery-store-and-i-keep-picking-the-one-with-the-front-wheel-that-likes-to-pirouette-like-a-ballerina-on-speed

Oké, karretjes die als een zot ronddraaien is geen wereldprobleem, maar wel behoorlijk irritant als je snel wil zijn en je niet wil overkomen als een gevaarlijke dronken gek in een auto die alle kanten opzwiept. Trouwens nog een bewijs van de typische Amerikaanse luiheid zijn de karretjes die steeds weer opnieuw OVERAL op de parking verspreid staan. Om de zoveel meter vind je nochtans staanplaatsen waar je ze in elkaar kan schuiven. Geen idee of wij Belgen verantwoordelijker zijn en liever geen kar tegen een auto zien rollen of dat we gewoon ons geldmuntje terugwillen. In de meeste karren hier in Amerika moet je namelijk geen munt steken wil je van de kar gebruik maken.

huggy-bears-aldi-koekjesZo las ik overigens hilarische kritieken van de Aldi die hier niet zo lang geleden in de buurt geopend is. De Aldi maakt namelijk wel gebruik van dit systeem en blijkbaar begrijpen de Amerikanen de werkwijze niet goed… Heel wat mensen vonden dat de Aldi afzetters zijn die willen dat ze betalen voor een simpele kar. Blijkbaar hadden ze niet door dat ze hun geld terugkrijgen als ze hun kar netjes terugbrengen.

En ja, echt waar, ze hebben hier ook een Aldi. cartoonies-aldi-koekjesDe Aldi ziet er van buitenaf exact hetzelfde uit als bij ons, maar helaas is er niet één product dat me ook maar bekend voorkomt. Nope, geen Huggy bears, Cartoonies, Race of Olé’s voor ons!

Over karren en luiheid gesproken, onze lokale supermarkt heeft ook gemotoriseerde karren! In sé natuurlijk beschikbaar voor mensen die minder goed te been zijn. Een geweldig initiatief voor hen! Al heb ik het gevoel dat mensen die al slecht te been zijn sowieso hun eigen scooters hebben… Waardoor je dus ook gemakzuchtige tieners met de karretjes kan zien racen rondrijden.

gemotoriseerde-winkelkar

Ik denk dat ik misschien minder gefrustreerd zou zijn als ik niet zou willen koken zoals ‘thuis’ en daarom steeds op zoek moet naar ‘mijn’ producten als een kind dat paaseieren probeert op te sporen in een paaszoektocht. Wanneer ik aan de kassa kom probeer ik vaak stiekem te kijken wat er in de Amerikanen hun kar ligt. Ik probeer me dan voor te stellen wat zij die avond zouden koken met hetgeen ze bij elkaar hebben geraapt.

Grocery-Store-Humor-customers-who-bought-this-item-also-bought

beef-jerkyAan de kassa

Overigens een vreemd iets dat je hier aan de kassa kan vinden tussen de magazines en de kauwgom: beef jerky. Een soort gedroogd vlees waar ze hier graag op kauwen. Het zou vol zitten met proteïnen en enorm gepekeld zijn. Ze gaan eeuwig mee waardoor heel wat Amerikanen ze blijkbaar in huis hebben voor ’t geval er een natuurramp gebeurd.

Eenmaal aan de kassa is ’t steeds weer zoeken wanneer we willen betalen met de bankkaart. De ene keer kan je je kaart hier gewoon ‘sliden’ in de machine, de andere keer moet je hem in de machine steken en je pincode opgeven. De meeste Amerikanen zijn ’t sliden gewoon. Dat zie je zelfs aan hun onhandige reactie aan de kassa wanneer ze dan toch plots hun kaart in de machine moeten steken. Een pincode? Dat gebruiken ze maar zelden.

Het hoeft dan ook niet te verbazen dat we reeds na enkele maanden een telefoontje kregen van de bank wegens ‘verdacht’ verbruik op onze bankkaart.
retro-grocery-shopping-pictureHele kleine bedragen werden om de zoveel tijd aangerekend, zogezegd door Google. 
Het komt af en toe wel eens voor dat we iets kopen via Google Play Store voor onze gsm of dergelijke. Alleen staat er dan steeds tot in detail op de overschrijving wat we gekocht hebben. Dit was nu niet het geval. Zo fake als maar zijn kon dus.

Gelukkig heeft onze bank goede screeningstechnieken waardoor we er op tijd bij waren en de bedragen niet van onze bankrekening verdwenen. Dit wilde helaas ook zeggen dat we onze bankkaart niet meer mochten gebruiken en we moesten wachten op een andere kaart met ander nummer. Hierdoor moesten we dus ook weer allerlei instanties waarschuwen van het wijzigen van ons rekeningnummer.

Wanneer we het hier over hadden met andere mensen schrokken ze niet bepaald. Het komt wel vaker voor en heel wat mensen die om de zoveel tijd weer eens nieuwe kaart nodig hebben.

contactloos-betalen-met-creditcard
Contactloos betalen – Bron: ANP

Ik vind het soms wel een beetje eng om op deze manier overal te betalen, maar we moeten eenmaal mee met de maatschappij waarin we leven. Al hoop ik stiekem dat er hier ooit één of andere wet komt waardoor alle kaarten met chip zijn en het nodig is om je pincode in te geven. Of ten minste toch om de zoveel tijd.

Sinds onlangs kan je nu in België gebruik maken van een betalingssysteem waarbij je je kaart niet in de machine hoeft te steken of te sliden, je houdt je kaart gewoon naast de machine en dan wordt alles afgerekend. Om de zoveel tijd (of bij erg hoge bedragen) word je gevraagd om je pincode nog eens in te geven. Ik maakte gebruik van dit systeem in Australië en vond het alvast handig. Bovendien ook geen veiligheidsproblemen.

Boodschappentas

Wat ik echter het mééste mis uit België wat boodschappen doen betreft? Hoe milieubewuster wij geworden zijn de afgelopen jaren. Het is bij iedereen zowat een automatisme tegenwoordig om in je auto een paar herbruikbare boodschappentassen te hebben liggen. Of wat dacht je van een opklapbaar plastic mandje? Ik had in België tientallen tassen van Delhaize en Carrefour, dat waren gewoonweg de beste. Groot en stevig.

Als ik dan toch eens mijn zak vergat nam ik een grote kartonnen doos om alles in te doen. De doos gebruikte ik dan nadien om mijn afval voor papier en karton samen te houden. Hier zie je enkel papieren zakken of plastic zakken. Ik geloof dat mijn keukenkast bijna ontploft van de talloze kleine plastic zakken. De zakken zijn niet veel waard, dat weten ze maar al te goed in de winkel. Meestal stellen ze zelfs voor om je spullen voor het zekerste in 2 zakken te steken, voor het geval dat…

Home-Alone-Gif-Grocery-bags-ripping-up

Sinds onlangs hebben we hier onze eigen auto, maar voordien deden we alles te voet. Geloof me vrij: dat was niet leuk! Ik had steeds schrik dat mijn zakken zouden scheuren en na 5 minuten sneden de zakken al in mijn handen. Als je je dan nog bedenkt dat je hier sneller een bidon drinken van bijna 4 liter kan kopen i.p.v. 1 liter heb je ook nog te maken met serieus gewicht. Geen haar op ons hoofd dat er aan dacht om 2 ritjes naar de winkel te maken. Alles in één keer naar huis, punt uit!

17 boodschappentassen tegelijk dragen

De boodschap dat er geen boodschappen mogen gebracht worden is er ook één – Harry Mulisch

 

Pin voor later:

Wanneer je verhuist is het altijd weer wennen om ergens anders je boodschappen te doen. Zo ook wanneer je emigreert naar Amerika...

Als ’t warm is in Amerika… Kijk je film!

De laatste dagen zijn hier erg zwaar door het ontzettend warme weer. Gemiddeld tussen de 35°C en 40°C. Ik maakte al hoger mee in Australië, maar de warmte was daar op één of andere manier draaglijker. Hier is er dan ook een hoge vochtigheidsgraad. Alles plakt en wanneer ik buiten wandel met mijn bril aan… Zie ik vaak beter zonder bril dan met bril gezien deze volledig bewasemd is.

Sometimes I wish I wasn’t a muggle…

Oculus_reparo

In de lokale krant van enkele dagen geleden staat te lezen dat er een ‘cold center’ bij ons in de buurt is opgericht. Het is een plek waar mensen naar toe kunnen gaan om af te koelen. Andere aanraders volgens de krant zijn de bib, shoppingcentra en recreatiecentra. Daar is er namelijk ‘gratis airco’. Wij hebben bij ons thuis gelukkig ook een airco. Geen idee wat we zouden doen zonder.

Helaas is het wel te merken aan onze maandelijkse onkosten. Verschil met vorige maand was zo’n $20 extra aan elektriciteit! Anderen hadden ons gelukkig al gewaarschuwd waardoor we onze airco steeds op ‘eco-modus’ zetten. We stellen een temperatuur in en hij stopt dan vanzelf wanneer hij deze temperatuur bereikt heeft. Niettemin blijft het vaak puffen. En nat…

hot

In het artikel wordt er verder ook aangeraden om tussen 11u en 15u, het heetste moment van de dag, binnen te blijven. Wat je dan als typische Amerikaan doet om de tijd te verdrijven? Films kijken! Vooral als je zelf geen airco hebt, dan ga je naar de cinema. Iets wat ik eigenlijk ook al deed in Australië als het erg warm was.

Dit is het land van Netflix en HBO GO. (Online streamingdiensten van tv-series en films.) Jep, ook wij konden er niet aan weerstaan. Er staat véél op. Te veel eigenlijk. We kunnen onmogelijk alles bekijken. Zelfs nieuwe series worden er vaak in de vorm van het volledige seizoen opgezet zodat je kan ‘bingewatchen’. Voor je het weet zit je aan ’t scherm gekluisterd en heb je er een heel seizoen op zitten.

Gilmore Girls

Daar er aangekondigd is dat er een vervolg komt op de Gilmore Girls en Netflix zo vriendelijk was om de voorbije 7 seizoenen online te zwieren, is dit momenteel een beetje mijn guilty pleasure. Probleem is dat het bij mij ook vaak gepaard gaat met eten. Nogal moeilijk te vermijden in een serie waar er ook constant gegeten wordt. Al een geluk dat ik niet evenveel koffie drink als deze twee meiden of ik zou hier als een zombie rondlopen.

Home Alone

Eén van de nadelen dus als je Home Alone bent. Ik doe mijn best om tv af te wisselen met andere dingen zoals mijn buurt verkennen, kleuren, koken, het huishouden (helaas maar ’t moet), een daguitstap doen, naar zee gaan, … Wie me echter goed kent weet dat ik een filmliefhebber ben in hart en nieren.

Daarnaast hou ik ook ontzettend veel van reizen. Via sommige films kan ik twee vliegen in één klap slaan en kan ik al verlangen naar een volgende reis (of mijmeren over reeds gedane reizen.) Het is moeilijk kiezen tussen de vele films die er op de markt zijn, maar hieronder alvast 10 favorieten – van de oudere klassiekers tot de meer recentere films – die me extra reiskriebels geven:

  • The Sound of Music (1965)

    Deze filmklassier laat heel wat zien van het prachtige Oostenrijk en meer bepaald Salzburg. Je kan er allerlei tours doen in navolging van de film. Je kan verblijven in het originele huis waar de Trapp familie woonde. Dit is niét hetzelfde huis als dat van in de film. In de film wordt er zelfs gebruik gemaakt van 2 locaties voor het huis. De voorzijde van het huis is tegenwoordig in handen van de Mozarteum UniversiteitDe achterzijde (met de scènes aan het water) is te zien in Schloss LeopoldskronOok hier kan je verblijven daar dit nu een hotel is.

sound-of-music-maria-von-trapp-singers-do-re-mi-children-austria-salzburg-julie-andrews

Op iets minder dan 300km van Salzburg ligt een andere parel: WenenDeze stad bezocht ik zelf in 2012 en vond ik absoluut de moeite! Jaar na jaar ook één van de weinige Europese steden dat in het lijstje staat van ‘Beste plaatsen ter wereld om te wonen’. Geloof me vrij, I can see why!

  • Seven years in Tibet (1997)

    Deze klassieker met de jonge Brad Pitt mag niet ontbreken. Het uitgestrekte landschap, de mandala’s, de boeddhisten, … Zowel de magie als de tragedie van de dalai lama en diens land worden allen verhaalt in deze film. Geen idee of ik ooit in Tibet zal raken, maar dankzij deze film heb ik toch alvast een blik kunnen werpen in dit vreemde oord.

Seven years in Tibet

  • Lost in Translation (2003)

    Hoe is het mogelijk dat je je zo eenzaam kan voelen, zelfs in een stad waar miljoenen mensen wonen? Dat is waarschijnlijk dé rode draad in deze film waar je 2 Amerikanen (Bill Murray en Scarlett Johansson) volgt in Tokyo. Zij die al eens te maken hebben gehad met jetlag zullen zich ook vast en zeker herkennen in dit verhaal. De film speelt het eenzame aspect op alle vlakken uit en de soms ietwat saaie bijna eindeloze film bevat dan ook niet veel woorden. Wel veel beelden van Tokyo en nog eens Tokyo! 

Lost in translation

  • A good year (2006)

    Deze romantische film met Russell Crowe en Marion Cotillard doet je ofwel starten met een eigen wijngaard, ofwel krijg je zin om alle kleine dorpjes in de Provence te ontdekken. Zoals de scène in Cucuron, een pittoresk stadje in de Vaucluse.

    A good year

  • The Bucket List (2007)

    In de korte tijd van één uur en zevendertig minuten neemt deze film je gewoonweg rond de wereld mee! De piramiden in Egypte, de Taj Mahal in Indië, de Alpen in Frankrijk, de muur in China, safari in Tanzania, … de must do’s die waarschijnlijk op ieders Bucket List staan.

Bucket list

  • Vicky Cristina Barcelona (2008)

    Oké, ik heb een zwak voor Scarlett Johansson… En voor Penelope Cruz… En voor haar Spaanse wederhelft Javier Bardem. Woody Allen is niet altijd mijn dada en ik vermoed dat je ofwel voor ofwel tegen deze film bent. Het is een kwestie van smaak. Hoe een tripje naar Spanje uitmondt in een driehoeksverhouding moet je zelf bekijken, maar hoe dan ook krijg je een gratis tour in Barcelona cadeau. Denk maar aan Gaudí’s Sagrada Familia, zijn Casa Mila (La Pedrera) en het wonderbaarlijke Parc Güell. Gezellige bars, de Ramblas en zoveel meer!

    Vicky Christina Barcelona

  • Eat Pray Love (2010)

    Genoemd naar het gelijknamige boek van Elizabeth Gilbert die over haar reiservaringen schreef. In Italië neemt Liz (Julia Roberts) ons mee naar het ‘eat’-gedeelte. Hoe kan het ook anders met de heerlijke pasta’s en pizza’s? (Jep, dit is ook een film waar je honger van krijgt, men weze gewaarschuwd!) Er wordt gefilmd in Napels en het romantische RomeEén van mijn favoriete steden! Het ‘pray’-gedeelte brengt ons naar Delhi, India. Nadat we helemaal zen geworden zijn volgen we haar weg naar Bali, Indonesië waar we bij het laatste gedeelte zijn aanbeland: ‘love’. Dan komt Javier Bardem op het tonele. (Uhu, nog maar eens Javier Bardem!)

    Eat Pray Love

  • The Best Exotic Marigold Hotel (2011)

    Sonny is een ambitieuze jongeman en verkondigt zijn hotel als dé plek waar je moet verblijven in Jaipur, Indië. Enkele Britse goedgelovigen gaan in op de mooie woorden maar komen terecht in een oud vervallen hotel. De film herbergt een serieuze cast (Judi Dench, Maggie Smith, Tom Wilkinson en Bill Nighy zijn maar enkele namen) waardoor er heel wat verschillende verhaallijnen ontstaan. Allen hebben ze het hotel gemeen. In de film zie je de verschillende manieren waarop ze in aanraking komen met de plaatselijke cultuur. Bij de ene gaat ’t dan ook al wat makkelijker …

    The Best Exotic Marigold Hotel

     

    Dan bij de andere…

    THE BEST EXOTIC MARIGOLD HOTEL (2011)

  • The secret life of Walter Mitty (2013)

    Ik had vroeger nooit veel op met IJsland, maar na het bekijken van deze film werd mijn nieuwsgierigheid toch gewekt. Meer zelfs, deze film doet je gegarandeerd naar je rugzak grijpen om als een echte backpacker rond te trekken! De film is bovendien een aanrader voor al degenen die een duwtje in de rug kunnen gebruiken. Hoe je van dagdromen naar je dromen verwezenlijken kan gaan zie je in deze film met een toch wel serieuze Ben Stiller. 

    Walter Mitty

  • A hologram for the King (2016)

    In deze film (gebaseerd op het gelijknamige boek van Dave Eggers) probeert de Amerikaan Alan (Tom Hanks) een hologram te verkopen aan een prins in Saudi Arabië. Je ziet een land op zoek naar evenwicht tussen technische vernieuwingen en tradities. Intussen ligt ook het personage van Tom Hanks in de knoop met zichzelf. Alsook nog eens een film die duidelijk toont hoe irritant jetlag kan zijn. Hoewel de film zogezegd in Saudi Arabië afspeelt (en je dit denkt door enkele leuke technische snufjes), is het meeste eigenlijk gefilmd in Marokko. De filmploeg probeerde het wel, maar Saudi Arabië weigerde hen de rechten om er te filmen. Vandaar de next-best-thing in de vorm van Marokko. Zo zijn er bijvoorbeeld ook mooie scènes te zien in Casablanca. Bij de aanblik van de stille en uitgestrekte woestijn – of je nu denkt dat ‘t Marokko is of Saudi Arabië – krijg je sowieso zin om naar exotischere oorden te trekken.

A hologram for the king

Na deze films kan ik me eigenlijk alweer 10 extra films voor de geest halen die me zin doen krijgen in het verkennen van de wereld. En jij? Wat zijn jouw favoriete reisfilms?

DVD algemeen

Pin voor later:

Wanneer het té warm is in landen zoals Amerika... Is het een beetje zoals het Belgisch regenweer: filmtijd! Tien films die je reislust aanwakkeren!