Waarom je nu moet deelnemen aan Latcho Droms Reisboekenclub!

Begin september kondigde ik een online reisboekenclub aan.

Het idee was erg spontaan ontstaan waardoor de meeste details nog in de kinderschoenen stonden. Hoewel het nog steeds een beetje aftasten is, zijn er intussen enkele belangrijke wijzigingen gebeurd…

Nodige tijdsbestek om een boek te lezen

Eén van de grootste wijzigingen is waarschijnlijk de tijd die de lezers krijgen om te lezen. Eerst werd er één maand vooropgesteld, maar dit bleek algauw te weinig.

hermione-grainger-at-hogwarts-library-gif

Na mijn oor ten luister hebben gelegd bij enkele die-hard lezers en bibliothecarissen blijkt dat twee maanden voor de meeste boeken doenbaar is. Voor het volgende boek voorzien we twee maanden PLUS twee weken om het boek te lezen.

Na deze periode zal er beslist worden over een realistisch tijdsbestek: twee maanden of twee maanden en twee weken.

“Ik heb geen tijd om een boek te lezen.”

Een andere reden die ik vaak hoorde om niet deel te nemen aan Latcho Droms Reisboekenclub was: “Ik heb geen tijd om een boek te lezen.”

Eén van mijn persoonlijke redenen om deze club te starten heeft net als doel om weer (meer) te gaan lezen. Hoewel ik vaak las als kind of heel wat boeken kan verslijten op reis, merk ik inderdaad dat ik minder en minder boeken lees.

Ik geloof echter niet dat dit komt omdat ik minder tijd heb dan vroeger. Mijn tijd wordt gewoon anders besteed. En dan heb ik het niet over werk of over het huishouden. Er zijn twee grote boosdoeners: tv en smartphone. Ik heb geen gewone kabeltv, maar ik heb wel Netflix en HBOnow. Hierdoor kan ik genieten van oneindig veel series en films. Heel wat series worden zelfs in de vorm van een volledig seizoen meteen online gegooid. Een serie bingewatchen en dagen aan een stuk naar mijn favoriete serie kijken is dan ook geen uitzondering.

bingewatchen-tv-kijken-met-popcorn

Eens ik dan toch beslis om de tv uit te zetten en om onder de wol te kruipen heb ik de nare gewoonte om nog eens “mijn gsm te checken”. Social media zoals Facebook, Twitter en Pinterest kunnen me soms nog tot een uur extra wakker houden. Als ik dan bovendien écht wil slapen val ik moeilijker in slaap. Wist je dat het blauwe licht van televisieschermen, smartphones en tablets de productie van het hormoon melatonine onderdrukt? Net dat hormoon hebben we nodig om te slapen. Dus zelfs lange tijd nadat je nog naar je elektronisch apparaat gekeken hebt, kan het nog even duren voor de melatonine weer in gang schiet.

poltergeist-movie-scene-girl-in-front-of-blue-tv-screen

Er zijn tegenwoordig al snufjes (zoals Twilight en f.lux) op de markt gebracht om het blauwe licht te veranderen in een rood licht. Hoewel dit al stukken scheelt is er natuurlijk nog een beter alternatief: in plaats van voor het slapen gaan naar je gsm te grijpen, grijp je beter naar een boek. Geloof me vrij, het aantal keren dat ik de afgelopen maanden in een boek gelezen heb voor het slapen gaan had ik duidelijk merkbaar een betere nachtrust! Het hoeft niet eens lang te duren. Ik geloof dat ik vaak op een kortere tijd heel wat pagina’s verwerk dan hetgeen ik lees op mijn lokale roddelkrant (lees: Facebook.)

new-girl-who-didnt-know-she-supposed-read-book

Dus denk eens even goed na: hoe spendeerde jij je tijd enkele jaren geleden? Wat deed jij in de plaats van surfen, social media op je gsm bekijken of bingewatchen? Is het écht nodig om dit te doen? Of kan een boek verrijkender zijn dan wat je nu doet? Eén boek op twee maanden tijd lezen, neemt dat écht zoveel van je tijd in?

Even weg van deze wereld

Boeken nemen je mee in een andere leefwereld. Ik ben echter op zoek naar méér. Ik wil boeken lezen die me doen verlangen naar een ander land of een andere stad. Ik wil boeken lezen die me naar mijn koffer doen grijpen om mijn boeltje in te pakken en te vertrekken. Vandaar Latcho Droms Reisboekenclub. Alle boeken die in deze club worden gelezen hebben iets of wat te maken met reizen.

books-world-to-get-lost-in

De periode voor het volgende boek: 

Overtuigd?! Goed! Laten we even praktisch praten. Van wanneer tot wanneer loopt de periode om het volgende boek te lezen?

Er wordt gestart op maandag 14 november 2016. Twee maanden + 2 weken later wordt er geëindigd op zondag 29 januari 2017 (in totaal 11 weken leesplezier!)

Hoe gaat het in zijn werk? 

  • Om de 2 maanden wordt er 1 boek gelezen met als thema reizen of waar het reisgevoel duidelijk merkbaar is.
  • Na aanmelding voor de boekenclub krijg je een uitnodiging voor een gesloten Facebookgroep waar er doorheen de maand kan gediscussieerd worden over het boek. Wees gerust, je hoeft geen samenvatting van 1.000 woorden te schrijven. Een kort berichtje volstaat! Andere dingen die je over het boek of de auteur ontdekt hebt mogen ook gedeeld worden in de groep.
  • Interessante opmerkingen en meningen worden gedocumenteerd. Deze worden nadien hier op de website gepubliceerd in de vorm van een boekrating en review.
  • Per periode mag iedereen één boek nomineren voor de volgende periode waar dan op gestemd kan worden.

De genomineerde boeken voor de volgende periode:

Hieronder de titels voor de volgende periode. Je kan meestemmen via deze poll. Meerdere titels aanduiden is mogelijk!

Ook meelezen?

Meld je hier aan voor Latcho Droms Reisboekenclub




Pin voor later:

Waarom je nu moet deelnemen! Lezen is gezond. Reizen is gezond. Lezen en reizen maakt je rijker. Doe nu mee met onze online reisboekenclub!

Herfst aan de Hudson

Hier in Amerika zijn de elektriciteitsdraden bovengronds te vinden. Eén van mijn favoriete momenten op de dag? Eekhoorntjes over de kabels zien huppelen met eikeltjes in hun mond. Overlaatst zag ik er zelfs enkele met een ruwe kastanjebolster in hun muiltje over de draden rennen. Geen idee hoe ze ‘t uithielden!

eekhoorn-op-boom
Deze eekhoorn zat een poosje stokstijf op deze boom. Waarschijnlijk dacht hij heel hard: “Ze zien me niet, ze zien me niet, ik word de boom, ik ben de boom, ik ben een boom, ze zien me niet…”

Sinds kort ben ik weer begonnen met lopen. In België woonde ik dichtbij de Schelde. Ik vond het zalig om via een weide langs de Schelde te lopen. Onderweg kwam ik steeds enkele paarden en ezeltjes tegen. De ezeltjes keken met hun schattige snoet nieuwsgierig mijn richting uit. De paarden renden zover ze konden met me mee langs het parcours dat me naar de Schelde zou leiden.

Wanneer ik ‘s morgens vroeg of bij valavond liep, zag ik bovendien steeds enkele konijntjes springen. Met wat geluk zag ik zelfs een fazant. Dit is één van dé redenen waarom ik niet snel in een fitnesscentrum te vinden zal zijn. Er is zoveel te zien buiten, dat zou ik niet willen inruilen voor een tv-scherm of zicht op enkele ruwe fitnesstoestellen.

roze-nike-loopschoenen

Ik heb een serieuze haat-liefdeverhouding met het lopen wat dat betreft. Ik hou van de verrassingen onderweg, het energiegevoel dat ik achteraf heb en het feit dat ik mijn gedachten de vrije loop kan laten gaan. Het vrije gevoel lijkt mijn hoofd wel te belonen tijdens het lopen. Soms denk ik namelijk helemaal niets en geniet ik van het lopen. En dàt, dames en heren, is een rariteit. Alsof ik eindelijk mijn hoofd even op pauze kan zetten. Het nadeel is echter dat mijn fysiek op dit moment op niets trekt waardoor ik algauw zo rood zie als een tomaat en dat mijn kuiten de hele tijd “Neeeee!” lijken te schreeuwen.

Het feit dat ik bij mijn laatste rondje lopen weer eens enkele eekhoorntjes voor mijn neus zag wegspringen deed me echter veel plezier. Ik vraag me af hoe lang ik ze nog zal kunnen bewonden met hun prachtige pluimstaart. Vorige week rook ik voor het eerst de herfst. Snap je wat ik bedoel? Hoe je nog voor je de bladeren ziet verkleuren of ze naar beneden ziet dwarrelen, dat je toch al de herfst ruikt? Hier en daar wordt er al een open haard ontstoken en de dennenappels rollen voor je voeten.

Herfst-aan-de-Hudson

Ik hou er van om op een plek te wonen waar de vier seizoenen duidelijk merkbaar zijn. Ik mag dan geen grote fan zijn van sneeuw, toch vind ik het een spannend moment wanneer ik voor het eerst het ijs in de lucht kan ruiken.

Vroeger dacht ik dat de lente mijn favoriete periode was, wanneer de lucht weer voor het eerst helderblauw wordt na een donkere winter en al de dieren uit hun winterslaap komen. Het moment dat de meeste bloemen op hun mooist zijn en prachtige bloesems te zien zijn op de takken van de bomen. Steeds weer opnieuw ben ik echter verbaasd door de herfst. De kleuren in de lente zijn fris en fel, maar de kleuren van de herfst zijn veel warmer.

Herfst-aan-de-Hudson

Vorig weekend genoten ‘t ventje en ik van een zondagse herfstwandeling. We trokken naar Palisades Interstate ParkHet park is een lange strook groen aan de rand van de Hudson, dit aan de kant van New Jersey. Aan de overzijde van het water heb je zicht op New York. 

George-Washington-Bridge-NJ-side-Hudson-View-on-NY
De George Washington Bridge – overigens met 2 verdiepingen waar auto’s kunnen rijden – aan de Hudson, met zicht op New York City.

Met meer dan 40.000 hectaren groen, hadden we heel wat mogelijkheden. Zo was het fijn om aan de voet van de Hudson te wandelen, maar we konden ook hogerop, op enkele indrukwekkende kliffen, wandelen.

kliffen-bossen-herfstkleuren-hudson-new-jersey

We hadden mooi zicht op het niet zo mooie gedeelte van New York: de Bronx. Maar het gaf een machtig gevoel om uit te torenen boven het kleurrijke bladerdak en de Hudson.

Palisades-Interstate-Park-NJ-Hudson

Het was een zalige zondag. Het deed me denken aan de hersftvakanties uit mijn jeugd. Hoe ik tot twee keer toe in de Semois was gesukkeld – gelukkig niet in de Hudson! – en hoe we niets liever dan het befaamde laddertjesparcours ook gekend als ‘wandeling 84’ in Rochehaut deden. Mijn broer knorde luid in het stille bos en deed alsof hij een everzwijn was en mijn ouders gingen op zoektocht naar die ene vliegenzwam.

Als een klein kind liep ik vorige zondag met opzet door de reeds gevallen bladeren. Niets leuker dan ‘t geluid van ruisende bladeren! ‘t Ventje probeerde wat wild te schieten, nee, niet op de manier dat je denkt:

fotograferende-man-aan-de-Hudson-NJ

Soms is het verleidelijker om op een zondag onder een dekentje te kruipen voor de tv, maar echt waar, het loont al eens de moeite om nog buiten te komen! Dus mijn tip? Ga nog snel naar buiten voor alle bladeren gevallen zijn en geniet van de prachtige kleuren!

Herfst-aan-de-HudsonPin voor later:

Herfst aan de Hudson. Herfst aan de Hudson, New Jersey met zicht op New York. Genieten van de prachtige herfstkleuren aan de Hudson kan je doen in het Palisades Interstate Park

 

De wederopstanding van het World Trade Center

Ik weet nog waar ik was. Dat is wat iedereen van mijn generatie en ouder zegt over 9/11.

Ouderen zeggen dat ook over de moord op de Amerikaanse president Kennedy en jongeren zullen ‘t zeggen over 22 maart 2016. Hoewel dit vooral negatieve herinneringen betreft, kunnen ‘t gelukkig ook positieve herinneringen zijn. Zoals de eerste maanlanding!

Of de heropbouw, de wedergeboorte van het World Trade Center.

Het hele gebeuren van 9/11 pakte me altijd al, elk jaar opnieuw word je terug geslingerd naar die ene dag. Dit jaar was ‘t nog erger, nu ik zo dichtbij New York  ben. Reeds een week voor 9/11 kon je bijna voelen hoe de sfeer anders werd. Het hing in de lucht. Ik heb geen idee wat het moet zijn voor de mensen die vlakbij waren; voor mensen die op een mooie zomerdag heel plots afscheid moesten nemen van hun geliefde, maar als ‘t mij al veel doet… Dan is dit zonder twijfel een moeilijke periode voor hen. Zondag besloten we dan ook bewust om de stad te vermijden, er viel echter geen ontsnappen aan.

Wij trokken naar een American Football-wedstrijd (in een volgende blog meer daarover!) waar we in het begin van de wedstrijd een filmpje te zien kregen van President Obama gericht aan de Football fansObama heeft sowieso al een speechtalent waardoor ik bijna altijd kippenvel krijg als ik hem hoor spreken, maar zelfs op video, was dit des te indrukwekkender in het stadium gevuld met meer dan 80.000 mensen.

Terwijl hij sprak werd er op de grasmat een gigantische Amerikaanse vlag uitgerold en kregen we een saluut te zien van enkele politiemannen. Voordien werden er ook nog vrijwilligers in de bloemetjes gezet die familie waren van slachtoffers van 9/11. Deze wedstrijd was overigens de eerste NFL-wedstrijd (National Football League) van het seizoen. Over heel Amerika werd er op hetzelfde moment een wedstrijd gespeeld. Dit bericht werd dan ook in alle stadia getoond:

Toen ik de eerste keer in New York aankwam namen we vanuit de luchthaven de metro richting het centrum opdat we konden overstappen op de PATH. (De PATH is een soort metro die onder de Hudson naar New Jersey gaat. Deze trein zou ons dus in de buurt van ons verblijf brengen in Jersey City.) Eenmaal aangekomen in het centrum van New York namen we de roltrap naar boven. Meer en meer voelde ik de zonnestralen op mijn huid.

druk-NY-gele-taxi

Tijdens het lopen viel er af en toe een groot stuk schaduw over ons heen. Gigantische wolkenkrabbers leken als paddestoelen uit de grond te komen. We stonden ergens op een hoek van een straat. Ik hoorde een boor dat zich dieper in het beton probeerde te werken, toeterende ongeduldige gele taxi’s en honderden talen om me heen: van Chinees tot Russisch, je hoorde het allemaal. Ik gooide mijn hoofd in mijn nek en probeerde de toppen van de gebouwen te zien. Het duizelde me.

Plots waaide er een flyer voor mijn neus. “Do you wanna go on a cruise and see Miss Liberty? I’ve got the perfect tour for you!! Common’ girl, today only! What do you think?” – “What do I think? How do you godverdomme know da’k ne toerist ben? La mij ne keer mè rust!” De man keek me niet begrijpend aan. Ik schudde mijn hoofd en ik trok verder terwijl ik ‘t ventje met onze grote trolley probeer te volgen. (Zelfs zonder opvallende bagage herkent een New Yorker je als toerist!) ‘t Ventje is er al eerder geweest en weet de weg. Bijna blindelings trekt hij naar de PATH. Ik word overweldigd door de grote gebouwen, maar eindelijk lukt het me om mijn blik scherp te stellen. Het eerste gebouw dat ik zie schitteren in de zon is de One Tower. Het is zo ontzettend mooi. Vlinders kriebelen in mijn buik. Het is liefde op het eerste zicht. Het is toen dat ik besefte dat New York en ik goede maatjes zouden worden. Het is toen dat ik er voor wou gaan.

 

Niet veel later werden al mijn gelukkige gedachten de grond ingeduwd. We liepen langs de memorial site van 9/11. Daar waar de broertjes ooit stonden kan je nu op hun voetafdruk een groot vierkant zwart gat vinden. Water loopt als een waterval langs alle zijden naar beneden op de zwarte tegels. Mijn ogen volgen het water dat in een 2de kleiner gat lijkt te verdwijnen. Een bodemloze put. Het neemt mijn adem weg. Ze noemen het Reflecting Absence. En dat is exact wat het doet. Hoe het niet aanwezig zijn eigenlijk erg aanwezig kan zijn. Ik lees de vele namen gegraveerd op de rand van het gat. Ik krijg kippenvel en ik weet niet goed hoe me te gedragen. Ik wil weer weg. Ik neem zelfs geen kijkje naar ‘t tweede gat. Ik wil zo snel mogelijk de PATH op en alleen maar kijken naar die schitterende hoopvolle ster in de vorm van de One Tower. 

Skyline-New-York-One-Tower-Jersey-City
Met zijn 541meter hoogte is de One Tower een baken dat je van overal kan zien.

Ik heb toen zelfs geen foto’s genomen. Ik liet ‘t gewoon op mij afkomen. Ik wou ‘t met mijn ogen herinneren, niet met beelden. Ik las deze week nog een artikel van de achtergeblevenen die nog vaak naar de plek terugkeren om over de naam van hun geliefde te wrijven. Om tegen hen te praten. Alleen ergeren ze zich dood aan alle toeristen die er vrolijk met big smiles selfies staan te nemen. Is het dan niet meer dan een toeristenattractie voor hen?

Ik had een dubbel gevoel toen ik dit las. Ik denk dat het zeker iets is wat je moet gezien hebben. Na 9/11 veranderde de wereld zoals we ze toen kenden. En dan spreek ik over meer dan het feit dat je nu langer moet rekenen vooraleer je op een vliegtuig zit. Iédereen werd er door geraakt. Enerzijds steun ik deze mensen en denk ik: Ja! Iedereen moet met meer respect op zo’n site rondlopen. Maar moet dat dan met een treurig gezicht? Denk je écht dat lachende toeristen niét geraakt worden door die plek? Is dat niet iets wat de verloren zielen fijn zouden vinden? Gelach en gejuich op de plek waar er op die ene dag alleen maar geschreeuw en gejammer te horen was? Is het niet een teken dat we vechten en dat we tonen dat we sterk zijn?

Net zoals de vele nieuwe gebouwen rondom de plek? Zoals de schittering van ver te zien is in de One Tower of hoe het nieuwe station en shoppingcenter in de witte Oculus een vogel lijkt te zijn dat zijn vrijheid tegemoet vliegt? Bovendien vergeten ook deze gebouwen 9/11 niet. Zo ging het dak van de Oculus voor het eerst open vorige zondag op 9/11. Elk jaar opnieuw zal dit het geval zijn. Een duidelijke hint voor de New Yorker om nog eens naar boven te kijken waar ze enerzijds de lege plek van de Twin Towers kunnen aanschouwen, maar ook de nieuwe One Tower kunnen bewonderen.

Oculus, NY, gesloten dak
Zelfs als het dak van de Oculus gesloten is kan je nog steeds een glimp opvangen van de One Tower

Elk jaar opnieuw worden er 88 lichtspots gebruikt om de vorm van de Twin Towers weer te geven zoals ze ooit waren. Eén dag per jaar zijn ze er weer.

De mooiste instagram-foto’s van de Tribute in Light wil ik jullie dan ook niet onthouden:

 

The sadness of this day is palpable and real. It is never far away. One needs only to hear a certain phrase, or to spend a moment listening to the silence, to feel it pierce the heart again. But this day is no longer mostly about sadness and mourning. Fifteen years on, it is now increasingly about the amazingly resilient spirit of New York and New Yorkers, of America and Americans. We are not broken. We have not lost our sense of hope and optimism and belief in the future. We are back, stronger than ever. Just look at this skyline and you know it’s true. So while there is much to mourn on this day, there is also something to celebrate. Have a great day everyone. ✨✌🏼️👨🏻✨🇺🇸✨ The “Tribute in Light” Sept. 10, 2016. With @gettyphotography @chief770 @clearbluskyes @gigi.nyc @killahwave @dalton922 @sandyrenee @212sid ✨🏙✨🌃✨🌉✨🇺🇸✨ #ny #nyc #nbc4ny #NewYork #newyorkcity #nycdotgram #nycprimeshot #icapture_nyc #picturesofnewyork #what_i_saw_in_nyc #wildnewyork #made_in_ny #ig_nycity #instagramnyc #shotzdelight #arteobjectiva #gotolove_this #createandcapture #thecreatorclass #wanderlust #shotzdelight #igpodium #killeverygram #citykillerz #artofvisuals #theimaged

Een foto die is geplaatst door don doherty (@papakila) op

#Neverforget #tributeinlight 🕯

Een foto die is geplaatst door Marissa’s Closet (@marissasclosetnyc) op

Nog vele nieuwe torens en gebouwen zullen uit de grond rijzen om het nieuwe World Trade Center te voltooien. Er is nog een lange weg te gaan, maar eindelijk begint het meer en meer vorm te krijgen en worden er nog steeds details bekend gemaakt. Zo werd er enkele dagen geleden het nieuwe Performing Arts Center aangekondigd waar men zal kunnen genieten van concerten, theater en meer.

Het nieuwe WTC is dus nog niet helemaal af, maar alvast een bezoekje waard! De macht, de vernieuwde energie en de trots van de New Yorker is er bijna tastbaar. Hier zie je het licht en voel je de hoop. Hoop op vrijheid, innovatie, duurzaamheid en een ware kracht dat in ieders binnenste te vinden is.

One-Tower-WTC-NY-Oculus
De Oculus voor de One Tower.

Pin voor later:

Het World Trade Center na 9/11, hoe is het er veranderd? Een must om te zien in NY? Absoluut!